Vrouwen kom uit je grot.
Ik kan er niet omheen. In mijn geest hoor ik God steeds
dit zeggen… ``Vrouwen sta op! Vrouwen sta op! Met open handen opgeheven naar de
hemel. Met de lippen klaar om te lofprijzen en waarheid te spreken. Met harten
die zacht en open zijn, klaar om Mijn boodschap te ontvangen. Het is tijd om je
geestelijk erfenis te gaan ontvangen. Om je persoonlijke instructies voor dit
belangrijke uur te gaan ontvangen.``
Als vrouwen zouden we erg bemoedigd moeten zijn. We zien
er misschien van de buitenkant gezien zacht uit,maar we zijn sterk en machtig
in de geest. Wij zijn Gods geheime wapens en de vijand weet dat. Hij (God)
neemt ons serieus,zelfs als anderen dat niet doen. De strategie van de vijand
is om ons stil en verstopt te houden. Maar God is een eindsprint aan het
inzetten. Hij gaat zovelen van ons tegelijkertijd eropuit sturen dat de vijand
niet zal weten wat hem overrompelen zal.
Ik geloof dat God in dit uur tegen Zijn vrouwen zegt:
Nu is het moment gekomen dat Ikzelf komen zal om je
eropuit te sturen. Teveel van Mijn mensen hebben hun oren voor jullie
afgesloten. Alleen degenen die inzicht hebben in het grotere geheel van mijn
plannen en inzicht hebben in het volle spectrum van Mijn hart kunnen de woorden
horen; Vrouwen sta op!
Ik zal een enorme zalving op de vrouwen gaan leggen die
uit zullen durven stappen/op durven gaan staan, Ik ben het zat oorlog te moeten
voeren met maar de helft van Mijn leger.
Waar zijn Mijn vrouwen?
Waar zijn degenen die Ik geroepen heb om te onderwijzen
en te (s)preken… Die wegen zullen bewandelen/innemen die zelfs de dapperste
mannen niet durven te bewandelen/innemen. Waar zijn Mijn vrouwen? Waar zijn ze?
Hebben ze Mijn roep niet gehoord?``
Nadat ik dit gehoord had van de Heer,zag ik met mijn geestelijke
ogen een grot/spelonk.
Ik bekeek het wat nauwkeuriger en er zaten vrouwen
in,teveel vrouwen.
En zij waren bang om naar buiten te komen.
Sommigen vonden de grot een veilige plaats om in te
verblijven – dat alleen de mannen toegerust waren om de avontuurlijke strijd te
strijden die buiten de grot plaatsvond.
Sommigen voelden zich tevreden met hun plaats in de
grot,omdat ze wisten dat dat de plaats voor hun was om dienstbaar te zijn.
Maar velen voelden zich rusteloos,onzeker/onbevestigd.
Velen ervoeren dat ze geroepen waren om naar buiten te gaan,maar sommigen van
hen was verteld dat die gevoelens niet goed waren – dus onderdrukten ze die
gevoelens en stopten ze weg.
Ze namen schuld(gevoelens) op zich.
Maar sommigen van hen konden de roep maar niet negeren.
En dit was juist,want hun roeping kon alleen maar vervuld
worden buiten de grot.
Misschien word het eens tijd voor jouw om uit de
veiligheid van je grot te komen en te gaan zien hoe God jouw gebruiken wil/zal.
Wat mooi en nog steeds actueel.
BeantwoordenVerwijderen